Σελίδες

21 Νοεμβρίου 2026

Οι γονείς να καθίστανται υπεύθυνοι για τη συμπεριφορά του παιδιού τους μέσα στην τάξη

 

Η εκπαιδευτική διαδικασία δεν είναι αυτονόητη ούτε μπορεί να λειτουργήσει όταν ο εκπαιδευτικός καλείται καθημερινά να αντιμετωπίσει φαινόμενα απειθαρχίας, έλλειψης σεβασμού, επιθετικής συμπεριφοράς και αμφισβήτησης κάθε ορίου. Όταν σημαντικό μέρος της διδακτικής ώρας αναλώνεται στην προσπάθεια επιβολής της στοιχειώδους τάξης, η διδασκαλία υποχωρεί και η εκπαιδευτική αποστολή υπονομεύεται.

Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι δυνατόν να επωμίζονται μόνοι τους το βάρος μιας ευρύτερης κοινωνικής και οικογενειακής αδυναμίας να καλλιεργηθούν βασικές αξίες και συμπεριφορές. Ο σεβασμός προς τον συνάνθρωπο, η ευγένεια, η αυτοσυγκράτηση, η πειθαρχία και η ανάληψη ευθύνης δεν αποτελούν αποκλειστικό αντικείμενο του σχολείου. Είναι πρωτίστως θεμέλια αγωγής που οικοδομούνται μέσα στην οικογένεια.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η οικογένεια πρέπει να υποκαθιστά το σχολείο ή ότι κάθε δυσκολία συμπεριφοράς μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στους γονείς. Σημαίνει, όμως, ότι οι γονείς οφείλουν να αναγνωρίζουν τον δικό τους καθοριστικό ρόλο, να συνεργάζονται με τους εκπαιδευτικούς και να μην αντιμετωπίζουν κάθε παιδαγωγική παρατήρηση ως αμφισβήτηση του παιδιού τους. Η υπευθυνότητα και η λογοδοσία ξεκινούν από το σπίτι και δεν μπορούν να σταματούν στην πόρτα του σχολείου.

Εξίσου μεγάλη είναι, όμως, και η ευθύνη της Πολιτείας. Δεν αρκεί να επικαλείται διαρκώς τον παιδαγωγικό ρόλο του εκπαιδευτικού, χωρίς να του εξασφαλίζει τα αναγκαία μέσα, τη θεσμική προστασία, την ψυχολογική και επιστημονική υποστήριξη, καθώς και σαφείς διαδικασίες αντιμετώπισης περιστατικών βίας και παραβατικής συμπεριφοράς. Ο εκπαιδευτικός χρειάζεται να αισθάνεται ότι το σχολείο και η Πολιτεία στέκονται έμπρακτα δίπλα του.

Το σχολείο δεν μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος χωρίς όρια και κανόνες. Ούτε μπορεί να απαιτείται από τον εκπαιδευτικό να είναι ταυτόχρονα δάσκαλος, διαχειριστής κρίσεων, ψυχολόγος και αποδέκτης κάθε προβλήματος που η οικογένεια ή η κοινωνία αδυνατεί να αντιμετωπίσει.

Γιατί, τελικά, όταν δεν προστατεύεται ο εκπαιδευτικός και δεν διασφαλίζεται ένα περιβάλλον σεβασμού και ουσιαστικής μάθησης, εκείνος που ζημιώνεται περισσότερο είναι ο ίδιος ο μαθητής και το μέλλον της παιδείας μας.

✍️ **Αρθρογράφος & Αναλυτής σε θέματα Δημόσιας Οικονομίας και Διοίκησης

17 Νοεμβρίου 2026

Ειδικά Επιδόματα στην Εκπαίδευση

 Η υποχρεωτική εκπαίδευση στην Ελλάδα περιλαμβάνει, σύμφωνα με το ισχύον συνταγματικό και νομοθετικό πλαίσιο, τη φοίτηση των παιδιών από το νηπιαγωγείο έως και την ολοκλήρωση του Γυμνασίου.

Η υποχρέωση αυτή αφορά όλους ανεξαιρέτως τους γονείς και όλα τα παιδιά, χωρίς διακρίσεις. Η μη εκπλήρωσή της μπορεί, υπό τις προβλεπόμενες από τον νόμο προϋποθέσεις, να επιφέρει ποινικές συνέπειες για τους γονείς.

Επομένως, γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: Με ποια λογική χορηγούνται ειδικά οικονομικά επιδόματα σε συγκεκριμένες ομάδες πολιτών, προκειμένου να εκπληρώσουν μια υποχρέωση που ισχύει ούτως ή άλλως για όλους;

Η φοίτηση στο σχολείο δεν είναι προαιρετική ούτε εξαρτάται από την παροχή οικονομικών κινήτρων. Είναι υποχρέωση που απορρέει από το Σύνταγμα και τον νόμο.

Όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στον νόμο και όλοι οι γονείς έχουν την ίδια υποχρέωση απέναντι στην εκπαίδευση των παιδιών τους.

Κατά συνέπεια, η χορήγηση ειδικών επιδομάτων για την εκπλήρωση μιας καθολικής νομικής υποχρέωσης εγείρει σοβαρά ζητήματα ίσης μεταχείρισης και συνταγματικής ισότητας, τα οποία οφείλουν να εξεταστούν.

✍️ **Αρθρογράφος & Αναλυτής σε θέματα Δημόσιας Οικονομίας και Διοίκησης

09 Νοεμβρίου 2026

Φτάνει πια με την αδράνεια. Η Ροδόπη δεν μπορεί να αφεθεί στην τύχη της.

 

Η τουρκική οικονομική διείσδυση, σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται, μέσω δικτύων που συνδέονται με τη μειονότητα, φαίνεται να έχει αποκτήσει κυρίαρχη παρουσία σε μεγάλο μέρος του εμπορίου και του πρωτογενούς τομέα στη Ροδόπη.

Η Ροδόπη αποτελεί, δυστυχώς, μια χαμένη υπόθεση για όλες τις κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης. Επί δεκαετίες, δόθηκε στην Τουρκία ο χώρος και ο χρόνος να αναπτύξει ισχυρή οικονομική επιρροή στην περιοχή, χωρίς να υπάρξει ουσιαστική αντίδραση από την ελληνική πολιτεία.

Επιχειρήσεις παραγωγής, λιανικό εμπόριο, πρωτογενής και αγροτικός τομέας αποτελούν πεδία στα οποία η τουρκική οικονομική παρουσία φέρεται να έχει ενισχυθεί σημαντικά. Μέσω κεφαλαίων που προέρχονται από την Τουρκία και δικτύων οικονομικής επιρροής στην περιοχή, έχουν αναπτυχθεί επιχειρηματικές δραστηριότητες που δημιουργούν νέους συσχετισμούς στην τοπική αγορά.

Παράλληλα, διατυπώνεται η άποψη ότι ενθαρρύνεται η κατανάλωση αποκλειστικά από μειονοτικές επιχειρήσεις. Εάν αυτή η πρακτική πράγματι υφίσταται, δημιουργεί συνθήκες στρέβλωσης του υγιούς ανταγωνισμού και ασκεί ασφυκτική πίεση στις ήδη περιορισμένες επιχειρήσεις της περιοχής που δεν διαθέτουν αντίστοιχη οικονομική στήριξη.

Αγαπητοί μου Έλληνες, τι ακριβώς κάνει το ελληνικό κράτος; Η απουσία ουσιαστικής οικονομικής στρατηγικής είναι εμφανής. Η πολιτεία μοιάζει να αδρανεί, φοβούμενη μήπως οποιαδήποτε αποφασιστική παρέμβαση προκαλέσει την Τουρκία ή οδηγήσει σε καταγγελίες ενώπιον διεθνών οργανισμών.

Η Ελλάδα, όμως, δεν μπορεί να παρακολουθεί παθητικά την οικονομική της αποδυνάμωση στη Θράκη. Όπως η Τουρκία διοχετεύει κεφάλαια για την ενίσχυση επιχειρηματικών δραστηριοτήτων που συνδέονται με τα δικά της οικονομικά συμφέροντα, έτσι και το ελληνικό κράτος οφείλει να στηρίξει έμπρακτα την τοπική επιχειρηματικότητα, την παραγωγή, το εμπόριο και τον αγροτικό κόσμο.

Η αντιμετώπιση μιας τέτοιας οικονομικής διείσδυσης απαιτεί αντίστοιχα ισχυρά οικονομικά εργαλεία, θεσμική αποφασιστικότητα και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Δεν γίνεται η Τουρκία να αξιοποιεί κάθε διαθέσιμο μέσο για να ενισχύει την επιρροή της και η Ελλάδα να περιορίζεται σε μια παθητική στάση, φοβούμενη ακόμη και την αντίδρασή της.

Η οικονομική παρουσία και η βιωσιμότητα των ελληνικών επιχειρήσεων στη Ροδόπη δεν είναι απλώς ζήτημα αγοράς. Είναι ζήτημα περιφερειακής ανάπτυξης, ισότιμου ανταγωνισμού και στρατηγικής σημασίας για τη χώρα.

Φτάνει πια με την αδράνεια. Η Ροδόπη δεν μπορεί να αφεθεί στην τύχη της.

✍️ **Αρθρογράφος & Αναλυτής σε θέματα Δημόσιας Οικονομίας και Διοίκησης

 

02 Νοεμβρίου 2026

Όταν η απανθρωπιά ξεπερνά κάθε όριο, η κοινωνία έχει σοβαρό πρόβλημα.

 

Είναι πραγματικά εξοργιστικό να σκέφτεται κανείς ότι χρήματα που συγκεντρώνονται με την ελπίδα να σωθούν παιδιά που πάσχουν από καρκίνο και άλλες σοβαρές ασθένειες ενδέχεται να καταλήγουν, αντί για θεραπείες και ιατρική περίθαλψη, σε πολυτελή διασκέδαση, ακριβά αυτοκίνητα, επώνυμες τσάντες, στοιχήματα και προσωπικές απολαύσεις.

Αν επιβεβαιώνονται τέτοιες πράξεις, δεν πρόκειται απλώς για οικονομική απάτη. Πρόκειται για βαθιά ηθική κατάπτωση. Είναι η εκμετάλλευση της αγωνίας γονιών που παλεύουν καθημερινά για την υγεία και τη ζωή των παιδιών τους. Είναι η κατάχρηση της εμπιστοσύνης ανθρώπων που προσφέρουν από το υστέρημά τους, πιστεύοντας ότι βοηθούν κάποιον που έχει πραγματικά ανάγκη.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η παραβατικότητα ενισχύεται όταν καλλιεργείται η πεποίθηση πως το έγκλημα μπορεί να αποφέρει μεγάλα κέρδη με περιορισμένες συνέπειες. Όταν η ατιμωρησία γίνεται αντιληπτή ως δεδομένη, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς διαβρώνεται και η κοινωνική συνοχή υπονομεύεται.

Για όσους αποδεδειγμένα καταχρώνται χρήματα που προορίζονται για άρρωστα παιδιά, απαιτείται αυστηρή και ουσιαστική εφαρμογή του νόμου, ανάλογη με τη βαρύτητα των πράξεών τους. Δικαιοσύνη, επιστροφή των χρημάτων όπου αυτό είναι δυνατόν και πραγματική λογοδοσία, όχι προνόμια και ευνοϊκή μεταχείριση.

Μια κοινωνία κρίνεται και από το πώς προστατεύει τους πιο ευάλωτους ανθρώπους της. Όταν κάποιος εκμεταλλεύεται τον πόνο ενός παιδιού για να πλουτίσει, δεν προδίδει μόνο την εμπιστοσύνη των δωρητών. Προδίδει κάθε έννοια ανθρωπιάς και αλληλεγγύης.

Η καταπολέμηση της διαφθοράς και της απάτης δεν απαιτεί μόνο αυστηρούς νόμους. Απαιτεί αποτελεσματικούς ελέγχους, διαφάνεια στη διαχείριση των δωρεών και ένα σύστημα δικαιοσύνης που να διασφαλίζει ότι κανείς δεν βρίσκεται υπεράνω του νόμου.

✍️ **Αρθρογράφος & Αναλυτής σε θέματα Δημόσιας Οικονομίας και Διοίκησης

ΑΡΧΕΙΟΘΗΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΝ

Οι γονείς να καθίστανται υπεύθυνοι για τη συμπεριφορά του παιδιού τους μέσα στην τάξη

  Η εκπαιδευτική διαδικασία δεν είναι αυτονόητη ούτε μπορεί να λειτουργήσει όταν ο εκπαιδευτικός καλείται καθημερινά να αντιμετωπίσει φαινόμ...