Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να εγκαλεί η Τουρκία την Ελλάδα για δήθεν ελλιπή σεβασμό στα δικαιώματα των μειονοτήτων στη Θράκη, όταν η ίδια έχει ένα βαρύ και ιστορικά τεκμηριωμένο παρελθόν απέναντι στην ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου.
Η ελληνική κοινότητα της Τουρκίας, η οποία στις αρχές του 20ού αιώνα αριθμούσε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, συρρικνώθηκε δραματικά μέσα σε λίγες δεκαετίες. Η εξέλιξη αυτή δεν μπορεί να αποδοθεί απλώς σε δημογραφικούς ή φυσικούς παράγοντες. Κρατικές πολιτικές διακρίσεων, περιορισμών και εκτοπισμών, καθώς και βίαια γεγονότα όπως τα Σεπτεμβριανά του 1955, συνέβαλαν καθοριστικά στη διάλυση της ελληνικής κοινότητας.
Οι περιουσίες, τα σχολεία και οι θεσμοί της ελληνικής κοινότητας υπέστησαν σοβαρά πλήγματα, ενώ χιλιάδες Έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες. Το αποτέλεσμα ήταν η σχεδόν ολοκληρωτική συρρίκνωση μιας κοινότητας που για αιώνες αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της Κωνσταντινούπολης.
Γι’ αυτό και η Τουρκία δεν βρίσκεται σε θέση να εμφανίζεται ως ηθικός κριτής της Ελλάδας σε ζητήματα μειονοτικών δικαιωμάτων. Όταν μια χώρα επικαλείται την προστασία των μειονοτήτων, οφείλει πρώτα να είναι σε θέση να κοιτάξει τη δική της ιστορική διαδρομή και να αναγνωρίσει τις ευθύνες της.
Η Ελλάδα οφείλει ασφαλώς να σέβεται και να προστατεύει πλήρως τα δικαιώματα των πολιτών της στη Θράκη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα αποδεχθούμε την ιστορική λήθη, την επιλεκτική μνήμη ή την αντιστροφή της πραγματικότητας.
Ο σεβασμός των μειονοτικών δικαιωμάτων είναι καθολική αρχή και όχι εργαλείο πολιτικής πίεσης. Και όποιος απαιτεί σεβασμό από τους άλλους, οφείλει πρώτα να τον αποδεικνύει έμπρακτα στο δικό του έδαφος.
✍️ **Αρθρογράφος & Αναλυτής σε θέματα Δημόσιας Οικονομίας και Διοίκησης

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου